معجزات

قسم به فتح مکه

به فتح بصره،

به کسر فتحه،

دارم از زلف پریشت گله چند...

گله چند؟

شکل ماه را شقه می کنی چند؟

تا کی گله تا چند؟

من سیصد سال در خواب اصحاب کهف منتظر بودم،

از قاب گوساله ی طلایی برخواستم،

به خواب رفتم و از خواب سامری برخواستم

من شتری ناصالح زاییدم

که مثل معجزه، خون خونِ خود را می خورد

تنم مثل کوه شکاف می خورد،

خون، خونِ خود را می کشید،

دست‌های کعبه،

سنگ‌های سیاه می‌چید،

پرده‌های تازه می‌کشید،

شاخه‌های کمر شکسته باور نمی‌کردند

نقش‌های نابارور می‌کشید،

پستان‌هایش به تزلزل ایمان بود،

تا چند معجزه، معجزه چند؟

باغ‌های تنم ویران بود...

......

----------------------------------------20 مهر 92

کرم ابریشم

چه سرنوشت غم انگیزی/ که کرم کوچک ابریشم/ تمام عمر قفس می بافت/ ولی به فکر پریدن بود

.................................................................................................................................................................

البته اینکه فرموده اند تمام عمر دروغی بیش نیست چون در واقع چیزی حدود هفت هشتم عمرش را در حال جویدن برگ های درختان بوده و یک هشتم آخری را قفس می بافت، البته این در حالی است که زمانی که داخل پیله خوابیده است را جزو عمرش به حساب نیاوریم و مثلا برزخ میان دنیای قبل از مرگ و بعد از مرگ باشد.

یک سوالی که این میان برای من پیش آمد این بود که کرم ها از کجا می فهمند کی دست از خوردن بکشند و شروع کنند به پیله تنیدن؟ این قابل مقایسه با مرگ نیست هان؟ چون آدمیان برای مرگ این طور تلاش فعالانه نمی کنند، در واقع می شود گفت تمام عمر به صورت منفعلانه منتظر می نشینند یا حالا منتظر وای می ایستند تا مرگشان فرا رسد. حتا کفنشان را هم خودشان نمی تنند، آخرش یه کفنی تنشان می کنند که به سفیدی پیله ی کرم ابریشم است.

شاید هم زمان تنیدن تار، نوعی رسیدن ناگزیر به بلوغ باشد، و بعدش کرم در خیال خام پروانه شدن و پریدن، درون پیله بیاساید.

ولی از طرفی شاید آدمیان هم این قدر منفعلانه در انتظار مرگ نباشند، البته اگه بشه تلاش خودسرانه ی بدن برای خزیدن به سمت مرگ رو نوعی عدم انفعال در نظر گرفت، که خب، ربطی به اراده و آگاهی آدم ندارد و جلویش را هم نمی شود گرفت، اشاره ام به این قضیه ی ژن های پیری است که دانشمندان چند سال پیش کشفش کرده بودند ولی متاسفانه موفق نشدند سیم خاموش کردنش رو پیدا کنند و از کار بیندازند، خوشبختانه!

حالا اگر خیال کرده اید که کرم ابریشم آخر کار رستگار می شود، کور خوانده اید، بقیه ی کرم ها رو کاری ندارم، ولی کرم ابریشم، وقتی از توی پیله در میاید، کرم چاق و چله ای است که بال هایی کوچک دارد و به جز این طرف و آن طرف خزیدن با پاهای نازکش کار دیگری نمی تواند بکند. واقعا که چه سرنوشت غم انگیزی. تازه این سرنوشت آن کرم هایی است که ما برای سرگرمی در دوران کودکی از بقیه ی کرم ها جدا کرده بودیم تا ببینیم چه شکلی پیله می تنند و چه شکلی پروانه می شود یا پروانه می شود چه شکلی می شود. بقیه شان را درسته با پیله ی کفن شکل شان توی آب جوش می ریزند می اندارند توب آب جوش و کفنی را که با ان مشقت بافته بودند، از هم باز می کنند و از نخ هایش و برای خودشان کفن ابریشمی می بافند تا توی تابوت جا دهند.

آن کرم هایی که پروانه ی واقعی می شوند و واقعا پرواز کردن یاد می گیرند هم خوش بختیشان دوام چندانی ندارد. بعضی هاشان همان چند روز اول جفت گیری و بعدش هم تخم ریزی می کنند و می میرند. در واقع تمام عمر پیله تنیده بودند که در شکمشان تخم پرورش بدهند و زندگی بی معنایشان را برای نسل بعدی بازتولید کنند، قضیه ربط زیادی به پرواز کردن نداشته از اولش هم.

خلاصه که چه سرنوشت غم انگیزی! شادی اش برای ما می ماند فقط چون هنوز هم رقص دو پروانه، وقتی وسط بوته ها، وقتی که دنبال هم می کنند زیباست، فقط برای چند ثانیه. و دیگر هیچ...

[لینک زیر به شعری که در خط اول نوشته ام و کاوه یغمایی آن را تلاوت کرده است مربوط دارد]

http://www.iransong.com/song/3792.htm

خونم از رگ های تو خالیست،

اینجا، جای جمله ای است که با "کِی" شروع می شود، اما باقی کلمات را این قدر جویدم که چیزی جز خرده پاره هایی لای دندان هایم نماند، آن را هم مدت هاست زور می زنم که با نخ دندانی، چیزی در بیاورم، ولی بیشتر فرو می رود در لثه ها و از لثه هایم خون می چکد و خونم از رگ های تو خالی است...

مرد

مَرد، تنی داشت زیر آستر کتش

زیرِ چهار خانه ی تار و پود

موهای سفید ترس خورده

موهای سیاه ضخیم که از همه جای تنش در آمده

از همه جای تنش

بی‌خودی این پا و آن پا می‌شود

از همه جای تنش زخم می‌ریزد

و ماهیچه‌های می‌پرند

از این شاخه به آن شاخه

از این گلو به آن گلو

با تارهای افقیِ حنجره،

دارد روی تابلو زمزمه می‌نوازد

که هیچ، از پله‌های عمودیِ ترس

هیچ که از همه جای تنش آویزان است غم

از این خیابان به آن خیابان گلو می‌بَرَد با خودش

چند حنجره بَم

چند حنجره بَم

در ذهنت می‌وزد

که هیچ فکر نکردی،

کسی از روی دستت باغی خوانده باشد.

از همه جای تنش باغ شیشه‌ای است

ماهیچه‌ها از شاخه‌ای به شاخه‌ای

زیر آستر کتش این  ور و آن ور

گلو می‌برند از حنجره‌ها

بر حنجره‌ها

با حنجره‌هایی

که بَم می‌نوازند

بَم بَم بَم

بَم روی گردنت طنین می‌شود

باغ، در غشاء سلول‌های دستت، خشکیده است

صدا به صدا ، باد

لبه‌های آواز را می‌شکافد

می‌دوزد،

می بوسد.

مرد دستی در باد

دستی در آتش

روی خاک

این پا و آن پا می شود بی‌خودی

زیر آستر کتش،

تنی ویران دارد.

صدایی ویران دارد.

12 شهریور 92

تاریک-روشنی

تمرکز روشن باد

می‌شود از نخ نما گرفت و دود نشد در هوا

پس نفرین ها کجا می‌روند؟

مثل اتوبان که حاشیه‌ی امنیت را دور می زند

برگردانِ باد

هر چه بادا آب،

هرچه بادا خاک،

هر چه بادا، باد

منتهی الیهِ غم

تاریکی هزار هزار تکه از سقف خانه آویزان است

کلید را که می‌زنی

پخش زمین می‌شود و از دست و پای دیوار بالا می‌رود

فضا را قطعه قطعه می‌جود و حیثیت رنگ‌ها را می‌بلعد

و فام‌های خاکستری و سیاه پس می‌دهد

تاریکی،

هزار هزار غم از در و دیوارِ بودنت بالا می‌رود

آهسته آهسته

دست‌هایت می‌کشد و می‌چسبد به قیرِ فضا

هر قدم گیر می‌کند به بلورِ سیاه بی‌شکلی که سر و ته ندارد

و غلیظ‌تر است وقتی که با نفس‌هایت حل می‌شود

مرزِ میان تو و سیاهی در حالِ تبخیر است

در گرداب که گوش تا گوش فام‌های خاکستری غلیظ می‌زاید و می‌بلعد

مرداد 92

مثل رگ هایی که از آدم بیرون نمی روند

هر بار می گویی "واو"
می گویم "وَه!"
انگشت هایی که در تناسخ قبلی چنگ می نواختند
این بار مجرم شناخته شدند که تایپ کنند
تیلیک تیلیک
هر بار میزهای سفید کارمند ها
از سر خط تا ته خط
دسته جمعی ناله می کنند
و اشیاء تزئینی ریز و درشت اتاق خواب
شکست می خورند
ترک ترک
مثل آدم هایی که از رگ بیرون نمی روند
پس تصویر کجای بی کسی بود که شکست
شکست
شکست از پیاده روی آبدارِ تازه
در تقاطع غیر هم سطحِ ایستادنت کنار
ایستادنت وسط
ایستادنت میان یک کفِ دست خفگی
...Top of Form

تیر و مرداد 92

سوگواری 2

تو سوگواری آن ستاره ای در تبعید

.

که تصویرش را

.

ماهیِ بلندِ بی اعتنایی

.

در دریا بلعید

.

تصویری که سال ها سال نوری

.

پس از مرگ ستاره

.

کهکشان ها  را به هوای غوطه در آب ها

.

در نوردیده بود.

تیر 92

پی نوشتِ الان: توجه کردید تازگی چه علاقه ای به واژه ی سوگواری پیدا کردم؟ خودم الان توجه کردم

در سوگواری باسن های پهن شده

پیش گفتار: از حدود چند هفته قبل از انتخابات، نمی تونستم وارد وب لاگم بشم و هذیان هام باد کرده بود همین جوری تا کنون

که دوباره یادم افتاد باید چراغ اینجا رو زنده نگه دارم.

...............................................................

به طرز رقت انگیزی، تمام فعالیت های جدی و غیر جدی من ختم به لپ تاپم می شوند! فیس بوک که سر جای خود، کتاب خواندن(پی دی اف)، موسیقی گوش دادن (طی 4 سال، یک ام پی تری و یک ام پی 4 بسیار عالی داشتم که دزدیده شد، یه ام پی فور هم بعدش بهم رسید که یک سال بیشتر کار نکرد)، فیلم دیدن، کار کردن( یا ورد، یا اتو کد، یا سرچ، یا ای میل) البته سر کار هم که می رم پای کامپیوتر باید بشینم باز، حرف زدن با دوستان، چه دیداری و چه نوشتاری. زبان خارجه آموزی (با رزوتا استون، یا مرور جزوه های شنیداری ضبط شده سر کلاس فن ترجمبه، یا اصلا خود جزوش که پی دی اف است! ) ، اخبار خواندن و روزنامه خوانیمون هم که پای اینترنت است. یعنی مثلا بعد از یک ساعت فیس بوک بازی می گم بسته دیگه بلند شم برم به یکی از کارای مهم ام برسم، یا یه کار دیگه کنم، یه دور توی اتاق می چرخم، هر فعالیتی که انتخاب می کنم، دوباره باید پای لپ تاپ بشینم! احتمالا بیهوده نیست که باسنمان پهن شده و پهن تر می‌شه از تکرر و تداوم نشستن روی صندلی!  باسن شماها پهن نشده؟ تازه انگشتان و مچ دست راستم هم مدتیه متوجه شدم که در تمامی مواقع، یه حس عجیبی توش جریان داره که گویا حس پیشادرد باید باشه. تازگیا دارم تمرین می کنم بعضی وقتا با دست چپ موس رو استفاده کنم.

فکر کنم بشریت به زودی برای حل این معضلات، دستگاه های جدیدی اختراع خواهد کرد که به اندازه ی لپ تاپ و موس و کی برد فراگیر باشن. یه روزی می رسه که بشریت برای ما به خاطر این معضلات دلسوزی خواهد کرد و خواهد گفت: آخی! اولای قرن بیست و یکم بنده خداها همش نشسته بودن پشت لپ تاپ و با یه وسیله ای ... اسمش چیه؟ کی بُرد گویا، کی بُرد؟ کی آورد!؟ (صدای خنده ی حضار)  همه چی رو می نوشتن. چه اراده ای داشتن که حوصله می کردن طرز استفادش رو یاد بگیرن!

بعد احتمالا در همون زمان، از اینکه بشریت در این برهه از زمان این قدر از جهانی شدن اطلاعات و فراگیر شدن اینترنت و فلان و بیسار هیجان زده بوده هم کلی خنده اشون می گیره. مثل احساسی که ما نسبت به زمان فراگیر شدن ماشین داریم. یا حتی احساسی که به جو گیر شدن ملت در دوران صنعتی شدن (قرن 18) داریم. البته باید بگم من اون دوران رو خیلی دوست دارم و اون مدلی که ملت به طرز افراطی و جو گیرانه‌ای به مدت یک قرن یا بیشتر زده بودن تو کار اختراع اسباب و وسایل مکانیکی از هر رقم که بگی رو خیلی بیشتر از جو الان می پسندم.

جمع سیگارها (یا قصیده در سوگواری مکعبی که به پرسپکتیو رفت و هرگز باز نگشت)

فهمیدم که چرا سیگار ها شعر نمی گویند

چون فشارشان از کنار خیابان می افتد

و توی جوب های شناور می روند

از پارک وی تا چهار راه ولیعصر

و کسی نیست که مستیشان را جمع کند

از شعر و از کتاب فروشی افرا

و از میزی که اشغال کرده ای

و از پولی که نداری بدهی

بابت غذایی که نگرفتهای از کم حالی و ضعف

و از امتداد صدای قهقهه‌ی دخترهای میز بغلی

و همراهی که نیست که جمع کند

شناوری که از کنار درخت‌های ولیعصر

تلو تلو زنان قدم از قدم

می‌رود و می‌خورم.

باید از تو

دستُ - دستُ - دست

بر می‌داشتم و برمی‌کشیدم و می‌شستم

آیا من مستحق آن نبودم شاید که باشم؟

من که از سوگواری باز می‌گردم

از سوگواری جنازه‌ی‌ مکعبی

که به پرسپکتیو رفت و هرگز باز نگشت

جنازه‌ی مکعبی

که به پرسپکتیو رفت و هرگز

باز نگشت.

پاییز 91

سترون

از درزهای تنم

پیری می‌وزد

و شمع‌ها خاموش می‌شوند

خورد-سال یا سال-خورده

جوندگان بر عمق هستی ایستاده‌اند

سال‌ها خورده می‌شوند

ریشه‌های درخت چنگ بر خاک می‌زنند

تا نپاشد استخوان‌های خرد شده از

هجوم ناپیدای بذرهای پراکنده در باد

...

باد،

 راهی از میان درزهای پنجره می‌یابد

...

دلم با سرگردانی بذرهای درختان
در هوا پراکنده است.
بذرهایش بر کلاله ی گلی نمی نشیند
شاید اما موی دماغ کسی شود
صدا عطسه ی بذرها
عذر تقصیر بی حاصلی شان است
که گم می شود
در بی هیاهوییِ جفت گیری سنگ با سنگ

اردی بهشت 92