چهار دیواری

آن یکی دیوار اتاق
.

از امتداد عصب‌های من کاغذ دیواری شده است.
.

زمین،
.

پوستِ من است،
.

زمین، پوست من است.
.

رویاهایم لابه‌لای میلگردهای سقف قیلوله کرده‌اند.

.
از درزهای پنجره باد می‌وزد،
.

از درزهای شیشه، نور
.

از درزهای تنم، پیری.
.

بیندازم پشت گوش.
.

اگر مرا دیدی.
.

جمع شو و باز شو.
.

دست روی چهاردیوارت می‌کشی
.

که شاخه‌های عصب‌های من است.
.

زمین،
.

پوست من است.
.

زمین، پوست من است.
.

چند بار،
.

چند بار پیله بستم؟
.

من کابوس آن کِرم ام...
.

چند بار پوست بیندازم؟
.

لابه‌لای میلگردهای بِتُن،
.

رویاهای منجمد می‌خزیدند.
.

کرمی که خواب می‌بیند که صبر-کُش می‌شود و از پیله در می‌آید،
.

اما هنوز کِرم است.
.

از خواب می‌پرد و هنوز در پیله است،
.

نفسی از آسودگی می‌کشد و از پیله در می‌آید،
.

... و هنوز کِرم است...
.

و از خواب می‌پرد و هنوز در پیله...
.

پیله از آسودگی نفسی و هنوز...
.

صبر-کُش می‌شود و هنوز کِرم...
.

کرمی رویا می‌بیند که از پیله...
.

کابوسی کِرم می‌کند که هنوز...
.

چهار دیوارِ اتاقم پنجره است از عصب‌های کاغذی.
.

و از پنجره‌های بتن شده،
.

بیرون عصبی است.
.

درخت ریشه‌هایی عصبی می‌دواند،
.

در زمین،
.

که پوستِ من است.
.

زمین پوست من است.
.

عصب‌های درخت از رگ‌هایم می‌نوشند.
.

و میوه‌هایی از قلب‌های خونین دارند.
.

بطن‌های شیشه‌ای درخت،
.

در کاغذِ چهاردیواری می‌تپد.
.

چهار دیوار عصبی در امتداد من صبر می‌کنند.
.

پیله‌های بتنی سر تا پا پنجره‌اند.
.

و از بیرون، پنجره عصبی است.
.

آن یکی دیوارِ اتاق،
.

از زیر رگ‌های من بیرون می‌خزد
.

و به سلوک در سرنوشت بِتُنی خود
.

سر به ناکجا می‌گذارد که کِرم،
.

از کابوسی می‌پرد و آسوده می‌شود،
.

که هنوز در پیله است و این بار
.

بیرون نخواهد آمد،
.

و از کابوسی نخواهد پرید به کابوسی.
.

در بتن و در پیله و در رگ‌های شیشه می‌تَنَد.
.

بتن در تَنِ پیله می‌تَنَد،
.

پیله پای پنجره می‌تَنَد،
.

تَنِ درون درخت می‌تَنَد.
.

کرم می‌تَنَد.
.

تن می‌تَنَد.
.

درخت می‌درختد.
.

و زمین،
.

پوست من است-
.

زمین، پوست من است.
.

بیندازم پشت گوش
.

آن‌جا که کابوس‌ها خمیازه می‌کشند.
.

آن‌جا که این مکعب تنیده از بتن و پوست وعصب
.

پیله‌ی من است.
.

و زمین،
.

پوست من است.
.

زمین، پوست من است.
.

کرمی در تار و پود پیله،
.

ریشه می‌دواند.
.

عصب‌های من تا آن سر جهان درازند.
.

و جای پای هزار درد در امتدادشان جریان دارد.
.

در امتداد زمین،
.

که پوست من است،
.

زمین، پوست من است...
.
.
.

12 بهمن 91

سروتونین

دقیقا همون روزی که قرار بود از یه مغازه ای تو انقلاب، یه شماره از مجله ای رو بگیرم که شعرم توش چاپ شده بود، توی قفسه های کتاب های 500 تومنی، کنار یکی از مغازه های اولای کارگر شمالی، یه کتاب شعر حدود 100 صفحه ای، از همینا که مربوط به اولین یا چندمین مجموعه اشعار شاعری تازه کاره، دیدم. کتاب چاپ بهار 91 بود، یعنی کمتر از یک سال از چاپش می گذشت و سر از کتاب های دسته دوم در آورده بود، اونم ققسه ی کتاب های 500 تومنی، کنار پیاده رو که حتی این شایستگی رو پیدا نکرده بود که قسمتی از فضای سقف دار مغازه رو اشغال کنه. من کتاب رو خریدم که از اون فلاکت نجاتش داده باشم. هر چند تا الان حتی یک صفحه اش رو هم نخوندم.ولی به هر حال، فکر می کنم همین ماجرا خیلی تاثیر داشت تو اینکه از دیدن شعرهام که برای اولین بار توی مجله چاپ شدن، اصلا خوشحال نشم.

این شعر به افتخار زندگی در این شهر، که اخته است.

شهر

.

پیردختری است که جز تجاوزهای مدام

.

عشقی بر خود ندیده است

.

لای تاریکی پای برج های مسکونی

.

در کوچه های باکره اش

.

حرارت پوست آسفالت تابستان موج برمی دارد

.

بر لب های گداخته ی دیوارها

.

شهوت دست هایش

.

میان چین لباس ها تا خورده است

.

آلودگی، از حد هوا که می گذرد

.

در سرفه های پنجره پیداست.

.

از هم خوابگی محله با بزرگ راه

.

تیر آهن در گلویش گیر کرده است

.

-تلخی نکن جانم!
.

دلم!

.

این سیاهی هوا،

.

اخم خیابان هاست

.

ملالت روزهای تعطیل

.

در عبوسِ خاکستری پارکینگ ها پیداست

.

بارانی بیاید،

.

صورتت را دو روزی بشوید

.

برود،

.

 شهر!
.

بارانی بیاید،

.

مرده شورت را ببرد،

.

شهر!

....................................................................................................15 آذر 91

 

پیچک وارگی

پیچکی در تنم چین می خورد
.

شعری باید
.

که مرا بگوید
.

پیچکی در تنم می خشکد
.

شعری که مرا در نبش خیابان هایش قبر کند
.

تنم در پیچکی می آویزد
.

که گلویم را بفشارد
.

با تنم پیچک هاست در پیچ خیابان های شعری که مرا می گوید
.

که مرا می خواند
.

تنم با پیچکی می آمیزد
.

و در پیچ هایش می پوسد
.

12 مهر 91

.

.

یه نسخه ی ویرایش شده تر از این کار هست که نمی دونم کجاست